Monografija „Kino-poeta velikog crnila” posvećena filmskom opusu Živojina Žike Pavlovića (1933- 1998), čija dela su ostavila veliki trag kako u domaćoj, tako i evropskoj kinematografiji, predstavljena je 15. avgusta u vrnjačkoj biblioteci, u okviru pratećeg programa 47. Festivala filmskog scenarija. Izdavači knjige su Internacionalni festival filmske režije u Leskovcu, koji je posvećen ovom velikanu i čije nagrade za režiju nose ime „Živojin Žika Pavlović“, i Leskovački kulturni centar.

Delo „Kino-poeta velikog crnila” je ilustrovano sa do sada neobjavljenim Pavlovićevim crtežima i fotografijama. Tekstove u zborniku u slavu Žike Pavlovića pisali su njegovi studenti: Darko Bajić, Milena Marković, Slobodan Šijan, ali i saradnici: Nebojša Pajkić, Goran Milašinović, Stole Popov, glumci Rade Šerbedžija, Dragan Nikolić, Svetozar Cvetković, kolege Puriša Đorđević, Miloš Radivojević, Rajko Grlić i drugi.

Promociju monografije vodili su moderatori Đorđe Bajić i Zoran Janković, koji su kao goste koji će prisutnima govoriti o knjizi predstavili dva urednika knjige, Milenu Pavlović koja je između ostalog bila zadužena i za fotografiju, jednog od autora i urednika knjige Gorana Gocića koji je bio zadužen za pribavljanje i korekciju tekstova, kao i Milana Nikodijevića, koji je bio dugogodišnji direktor Festivala filmskog scenarija u Vrnjačkoj Banji i osoba koja je vodila razgovore sa Živojinom Pavlovićem.

Na početku svog izlaganja Milan Nikodijević je pročitao svoj tekst koji je nazvao „Sasvim posebna figura“ u kojem je podsetio ko je bio Živojin Pavlović i šta je sve radio, i dodao da se u knjizi govori na sličan način o onome što je on opisao u okviru svog teksta. Takođe, istakao je da se iz knjige koju su priredili Milena Pavlović i Goran Gocić vidi nesalomivi duh Živojina Pavlovića i bunt protiv svega onoga što je smatrao da nije primereno čovekovom životu, i te filozofije se on uvek držao.

U svom izlaganju, Nikodijević je podsetio da je na Festivalu u Vrnjačkoj Banji, pre dvadesetak godina, neposredno nakon smrti Živojina Žike Pavlovića upriličen veliki omaž prema njemu. Tada je uz pomoć njegove porodice napravljena izložba, retrospektiva njegovih ranih filmova i simpozijum koji se zvao „Pisati za film, pisati film – Živojin Pavlović“. Nakon toga usledilo je izdavanje velikog zbornika o Živojinu Pavloviću, za koji je Milan Nikodijević napravio uvod.

Goran Gocić preneo je da je njegova ideja bila da se ovaj projekat osloni na knjigu Dragoljuba Ivkova „Sećanja na Živojina Pavlovića, imajući u vidu da se ova materija nadovezuje na nju. Podsetio je da je Dragoljub Ivkov bio dugogodišnji saradnik Žike Pavlovića, i na neki način on je probio ideju da njegovi saradnici govore o Žikinom radu.

Milena Pavlović je prenela da je bila zadužena za pomoć sa organizacione strane, kao i za sakupljanje fotografija kako iz porodične arhive, tako i arhive jugoslovenske kinoteke. Istakla je da je dobro što se takve fotografije čuvaju, iz razloga kada čovek uroni u njih može da oseti atmosferu filma, kadra i poente koju je Živojin Pavlović hteo da prikaže.